Bloggen over Kizomba en zaken als onzekerheid is natuurlijk erg leuk, maar ik loop ook wel eens tegen zaken aan. Dus daarom maar eens een persoonlijk blogartikel over mijn eigen dansperikelen.

Heel eerlijk, ik ben ook wel eens onzeker. Gelukkig wordt het steeds wat minder!
Als ik rustig aan de zijkant van de dansvloer wacht op een nieuwe uitnodiging om te dansen en ik zie een koppel dansen alsof ze in de finale van Kizomba Dancing with the stars staan en ik vervolgens door die heer wordt gevraagd ja dan ben ik best onzeker!

Wanneer hij mij vervolgens ook nog een beetje ruimte geeft om mijn eigen moves/ginga te showen dan verander ik in een plank. STRESS!

Dansperikelen: Volgen of Dansen?

Daarnaast blijf ik zeggen dat er een groot verschil is tussen goed kunnen volgen en goed kunnen dansen. Ik heb mijzelf aangeleerd om zo goed mogelijk te volgen. Na mijn eerste 4 danslessen was er een zomerstop, daarom besloot ik verder te ‘lessen op de dansvloer’. Dat is de plek om je eigen manier van dansen te ontwikkelen. Door het geduld en de tips van vele mannen heb ik geleerd om te volgen. MAAR volgen is geen dansen! Wanneer een man opmerkt dat je goed kan volgen gaan ze er al vrij snel van uit dat je ook goed kan dansen.

Daar loopt het bij mij wel eens mis, de “Oh, ken je deze niet” heb ik echt ontelbaar vaak gehoord. Voor bepaalde moves mis ik simpelweg de techniek. Daarnaast gaat mijn Ginga (ladystyling) altijd in slaapstand op het moment dat ik door een man even losgelaten wordt om mijn eigen ding te doen. Als ik daarna uitleg dat ik nog niet zo lang dans is er gelukkig wel altijd begrip! Maar toch, het voelt niet erg fijn om zo te klungelen op de dansvloer.

Dansperikelen: Mannen!

Mannen waarmee je vaker danst en elke keer dat je met hen danst lijken hun handen iets meer richting je billen te gaan… Of van die mannen die meteen hun hoofd tegen dat van jou doen. Je staat net 5 seconden op de dansvloer en daar voel je al zo een zweterig hoofd tegen je wang geplakt. Dat maakt het dansen voor mij toch iets minder aantrekkelijk. Dat gevoel dat iemand met je danst met een iets andere intentie. Want wanneer zeg je daar als dame iets van?

Als ik ergens dans waar een spiegel is kijk ik wel eens hoe het eruit ziet als je als dame met je hoofd naar links kijkt en je nek ook overstrekt de linkerkant op… Het ziet er niet uit! Maar is dat mijn ding omdat ik niet van het ‘hoofdcontact’ hou of is die man dan toch ietwat verkeerd bezig? Of moet ik er gewoon iets van zeggen met de consequentie dat die man misschien niet meer met mij wilt dansen?

Dansperikelen: Neergaan in stijl

Aan bepaalde dansvloeren kan ik mij ook ergeren, koop ik mooie (en prijzige!) dansschoenen en blijken ze ergens gewoon een betonnen vloer te hebben. Of van die vloeren waar het zo glad is dat zelfs de man een beetje bang is om moves te doen! Dan valt er met mij al helemaal niet te dansen, dan heb ik mijn oog strak op de grond gericht zodat ik een beetje kan aimen mocht ik neergaan. Oh en jurkjes die omhoog kruipen tijdens het dansen! Zucht wat is het leven van een Kizomba danseresje toch zwaar!

Vertel mij over jouw dansperikelen! Erger jij je ook aan hoofdcontact of vind je het juist fijn? Maak je met iedereen hoofdcontact of ben je daar selectiever in?

Liefs,
Mieke